نخستين ورزشكار زن آمريكايي ـ از زمان پيروزي انقلاب اسلامي، با خود پرچم راه‌راه و ستاره‌دار آمريكا را آورده بود و مطمئن نبود كه آيا ايرانيان اجازه استفاده از اين پرچم را به او خواهند داد، يا خير...وقتي كورشي در رقابت‌‌هاي ورزشي كالج آمريكايي خود شركت مي‌كرد، از شلوار استفاده مي‌نمود تا پاهايش پوشيده باشد. كورشي در تهران هم براي خريد مانتو به تجريش رفته بود.

در مراسم افتتاحيه بازي‌هاي بانوان كشورهاي اسلامي، «سارا كورشي»، تنها عضو آمريكايي اين مسابقات، به همراه مربي‌اش در حال فيلمبرداري از رژه تيم آمريكا از سوي تماشاگران به شدت تشويق شد.

به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب»، «سارا كورشي»، تنها ورزشكار آمريكايي شركت‌كننده در چهارمين دور مسابقات ورزشي بانوان مسلمان بود.

به گزارش «كريستين ساينس مانيتور»، اين دونده نيمه‌استقامت آمريكايي، نمي‌دانست حال كه به عنوان نخستين ورزشكار زن آمريكايي ـ از زمان پيروزي انقلاب اسلامي در سال 1979 ـ در رقابت‌هاي ورزشي ايران شركت مي‌كند، چه چيزي انتظار او را خواهد كشيد. او حتي با خود پرچم راه‌راه و ستاره‌دار آمريكا را آورده بود و مطمئن نبود كه آيا ايرانيان اجازه استفاده از اين پرچم را در مراسم افتتاحيه به او خواهند داد، يا خير اما به عنوان تنها شركت‌كننده آمريكايي در اين دور از مسابقات، هيچ جاي نگراني براي وي وجود نداشت.

سارا گفت كه مسئولان ايراني از قبل، يك پرچم بزرگ آمريكا را تدارك ديده بودند!

سارا با اشاره به 25 سال اختلاف بين ايران و آمريكا مي‌گويد: خيلي شگفت‌انگيز است كه مي‌توانيم مردم يك كشور را همان‌گونه كه هستند بشناسيم، بدون توجه به آنچه دولت‌هايشان مي‌گويند. او مي‌گويد: يكي از اهداف من از آمدن به ايران، پر كردن برخي فاصله‌هاست و به اين وسيله مي‌خواهم به ايراني‌ها نشان دهم كه مردم آمريكا به آنان و فرهنگشان علاقه‌مند هستند.

رقابت براي به دست آوردن مدال، جايگاه دوم را در ذهن سارا اشغال كرده بود، چراكه او مي‌خواست تجربه ديدار از ايران و شركت در مسابقه‌اي را كه 1700 زن جوان از چهل كشور جهان ـ از رشته هندبال گرفته تا پرش ارتفاع ـ در آن شركت داشته‌اند، به دست آورد.

كورشي، پيشگام دوي 1500 متر بود كه بر اثر كسالت و بيماري مجبور به كناره‌گيري شد، اما او نقطه توجه و علاقه رسانه‌هاي ايراني قرار گرفته است، به ويژه روزنامه‌نگاراني كه خواهان آگاهي از ديدگاه‌هاي او درباره روابط پرتنش ايران با آمريكا هستند.

او مي‌گويد: من از اين‌كه يك مسلمان ورزشكار آمريكايي هستم، افتخار مي‌كنم؛ من ايران را دوست دارم، آمريكا را هم دوست دارم.

كورشي دو ماه پيش اين شانس را به دست آورد كه فراخوان مسابقات ورزشي بانوان مسلمان را در آمريكا دريافت كند. او مي‌گويد: در آمريكا هيچ‌كس نامي از اين مسابقات نشنيده بود.

به نوشته «كريستين ساينس مانيتور» كورشي را مي‌توان «سفير حسن نيت» دانست. مسلماني كه والدين او پاكستاني هستند و هم‌اكنون دانشجوي سال آخر رشته پزشكي دانشگاه «روجستر» است. سال گذشته، او مدرك كارشناسي ارشد خود را در رشته بهداشت عمومي از دانشگاه هاروارد گرفت. وي پس از مراسم اختتاميه بازي‌هاي تهران، به مدت يك هفته به آمريكا بازگشت و سپس تصميم داشته كه براي دومين بار جهت گذراندن واحدهاي يك ساله زبان عربي و قرآني به قاهره برود. او از قوي شدن زنان از طريق ورزش سخن مي‌گويد و اميدوار است كه روزي در آينده، كار خود را در زمينه بهداشت عمومي در خاورميانه آغاز كند.

به اين ترتيب، برداشت‌هاي مثبت كورشي از ايران براي نخستين بار، در كلاس مطالعات زنان شكل گرفت و بعد هم استاد ايراني او در اين بين تأثيرگذار بود. وقتي كورشي در رقابت‌‌هاي ورزشي كالج آمريكايي خود شركت مي‌كرد، از شلوار استفاده مي‌نمود تا پاهايش پوشيده باشد. دانشگاه نيز به وي اجازه روزه‌داري در ماه رمضان را داده بود. كورشي در تهران هم براي خريد مانتو به تجريش رفته بود.

اين ورزشكار مسلمان مي‌گويد: مي‌خواهم درباره اين سفر خود چند مقاله بنويسم. او اميدوار است كه تجربه‌اش باعث شود كه روزي آمريكا و ايران به يكديگر نزديك شوند.

«كريستين ساينس مانيتور» در ادامه آورده است كه ايراني‌ها عميقا علاقه زيادي به حضور او در ايران و دريافت‌ها و احساسات او از كشورشان دارند. كورشي نيز در پاسخ مي‌گويد كه مردم و دوستان آمريكايي او نيز بسيار علاقه‌مند خواهند بود، از زبان كسي كه از كشوري ملاقات كرده كه بوش آن را بخشي از «محور شرارت» مي‌خواند، چيزهايي بشنوند.

سارا مي‌گويد: من فكر مي‌كنم مردم آمريكا نسبت به شنيدن اين سخنان بسيار مشتاق باشند، زيرا وقتي آمريكاييان مي‌شنوند كه شما مي‌خواهيد به ايران برويد، گوش‌هايشان تيز مي‌شود.