ترجمه کانون زنان ایرانی: ((قاچاق زنان و کودکان که توهینی آشکار به شأن و حقوق انسانی است ، ریشه در تجاری کردن زندگی بشر دارد و از جرایم سازمان یافته محسوب می‌شود. در این سناریوی اجتماعی که در هند امروز وجود دارد، آسیب پذیری زنان و کودکان دلیلی ندارد جز تبعیض و نابرابری و پایگاه پایینی که به آنها اختصاص داده می‌شود . اما اقتدار پدرسالارانه موجود در جامعه هند بیشتر متوجه کودکان دختر است. نگاه به زن به عنوان موجودی بدون حق انتخاب و آزادی و داشتن زندگی همراه با شأن اجتماعی پایین موجبات قاچاق آنان را فراهم می‌کند. این زنان مجبور می‌شوند زندگی خود را همراه با هتک حرمتهای فراوان ، داغ و انگ اجتماعی و اسارت بگذرانند و همواره میزبان بیماری‌هایی باشند که اچ آی وی و ایدز ازجمله آنهاست)).

آنچه خواندید بخشی از مقدمه تحقیق گسترده‌ای است که در هند توسط موسسه مطالعات اجتماعی دهلی نو انجام شده است. برای انجام این تحقیق از روشهای مختلفی همچون مصاحبه با زنان نجات یافته و مشاوران آنها، مصاحبه با سازمانهای مربوطه و کارمندان خانه های امن ، مطالعات موردی و پرسشنامه‌ها استفاده شده است . آنچه پیش رو دارید بخش کوچکی از یافته های این تحقیق است:

زندگی پیش از قاچاق:

خانواده یکی از مهمترین عوامل زمینه ساز در قاچاق زنان و کودکان است. نجایت یافتگان از قاچاق عموماً آزار جنسی و فیزیکی و انواع سوءرفتار را در خانواده‌های خود گزارش داده‌اند. وجود فقر شدید ، خانواده‌های به شدت پدرسالار و عدم وجود گزینه دیگر برای این زنان ، مرگ والدین و مهاجرت اعضای خانواده به دیگر نقاط کشور نیز امکان قاچاق را بیشتر می‌کنند. گاهی نیز قاچاق یک کودک یا در حقیقت فروش آن به قاچاقچیان توجیهی برای نجات دیگر کودکان در خانواده از فقر است. خانواده‌های ناآگاهی نیز وجود دارند که با عواقب قاچاق فرزندانشان آشنایی کافی ندارند و دست به چنین کاری می‌زنند. در هر صورت احساس بسیاری از نجات یافتگان در مورد خانواده های خود همواره در نوسان است. گاهی خانواده‌های خود را سرزنش کرده و از آنها عصبانی هستند گاهی نیز به این مکانیسم دفاعی روی می‌آورند که خانواده‌ای خیالی و آرمانی در ذهن خود ساخته و آنها را از اشتباه مبرا می‌کنند. اما درکنار عامل خانواده باید به نقش محله ‌هایی که افراد قاچاق شده در آن مناطق زندگی می‌کردند توجه نمود. این افراد در خلاء زندگی نمی‌کردند بلکه در محلاتی ساکن بوده‌اند که افراد آن نسبت به زنان و کودکان مفقود شده بی توجه هستند.

طرد خانواده ها بعد از قاچاق:

تعداد قابل توجهی از نجات یافتگان از قاچاق زمانی که سعی می کنند به خانه های خود برگردند از طرف خانواده ها مورد پذیرش واقع نمی‌شوند . اجتماع محل سکونت ، خانواده و حتی پلیس و روند قضایی و ان جی اوها ، این بازماندگان را به خاطر تجربه تلخشان مورد سرزنش قرار می‌دهند. از آنجایی که این زنان آموخته‌‌اند راه بقایشان اغواگری است بنابراین نوع پوشش، رفتار و شیوه سخن گفتنشان توسط اکثر مردم این گونه تفسیر می‌شود که این افراد خود خواهان چنین زندگی هستند. در این تراژدی ، اجتماع از پذیرفتن اینکه در فرایند قاچاق انسان خود نیز نقش دارند سرباز می‌زنند و گناه خود را نمی‌پذیرند.

دوره هایی که خطر قاچاق بالا می رود:

فجایع و بحرانهایی مانند طوفان های موسمی ، زلزله و یا دوره های افسردگی شخص به دلیل از دست دادن والدین ، حاملگی پیش از ازدواج و ... آسیب پذیری فرد را افزایش می دهند . این دوره‌ها دقیقاً دوره هایی هستند که افراد به حمایت اجتماعی بیشتری نیاز دارند.

تأثیرات قاچاق بر سلامت ذهنی افراد:

بسیاری از این افراد به سالها زمان احتیاج دارند تا با مشکلات ذهنی خود مقابله کنند . نمونه هایی از احساسات و افکار نجات یافتگان از قاچاق عبارتند از:

بدبینی: این حس که دیگر نمی توان به کسی اعتماد کرد و اگر اعتماد کنی آسیب می بینی در میان این افراد رایج است. بنابراین برای ایجاد رابطه سالم دچار مشکل می شوند.

احساس درماندگی: این افراد به دلیل تجربه خود آموخته‌اند که نمی‌توانند شرایطی که در آن هستند تغییر دهند بنابراین تلاش را متوقف کرده و خود را انسانهای درمانده‌ای حس می‌کنند و با دنیای بیرون قطع ارتباط کرده و حتی زمانی که نجات می‌یابند و تسهیلاتی در اختیار آنها گذاشته می‌شود باز هم این حس را با خود به دنبال می‌کشند. برخی از آنها هم به این مکانیسم دفاعی روی می‌آورند که فرایند زندگی خود را طبیعی تلقی کرده و این تجربه را بدین صورت می‌بینند که این حادثه‌ باید اتفاق می‌افتاده.

درمان نجات یافتگان:

از جمله اقداماتی که باید برای بازگرداندن این افراد به زندگی طبیعی انجام داد این است که فرد نجات یافته نباید بار دیگر مورد آزار و اذیت قرار بگیرد. گام بعدی اعتبار دادن به نجات یافتگان است تا مطمئن شوند که در آسیب دیدن خود مقصر نبوده‌اند. بازمانده نیاز به آینده‌ای امن دارد بنابراین آموزش نه تنها نوعی حرفه بلکه آموزش مهارتهای زندگی نیز به آنها ضروری است و بسیاری آموزش های دیگر که پی‌گیری آنها و دوامشان مهمتر از هر چیز دیگری است.

Trafficking in Women and Children in India, Oreint Longman , Institue of Social Science.